Bahadoer Jozef Parabirsing

Jeugd en opleiding

Parabirsing was de tweede zoon van evangelist Philip Parabirsing en Somaria Piare. Na het vroege overlijden van zijn moeder kwam hij terecht in het internaat Schütz van de Evangelische Broedergemeente in Paramaribo. Daar leerde hij discipline, verantwoordelijkheidsgevoel en saamhorigheid — waarden die zijn verdere leven zouden kenmerken.

Hij volgde onderwijs aan de Comeniusschool en de Selectaschool en schreef zich daarna in aan de Normaalschool (kweekschool). Tegelijkertijd volgde hij een avondopleiding boekhouden, waarmee hij zijn brede interesse in zowel onderwijs als administratie liet zien.

Van onderwijs naar bestuursdienst

Na een korte periode als onderwijzer werkte Parabirsing in Commewijne als administratief medewerker en opzichter op verschillende plantages. De economische crisis van de jaren dertig maakte een einde aan deze werkzaamheden, waarna hij in dienst trad van de politie en later overstapte naar de bestuursdienst.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het districtscommissariaat Paramaribo ingesteld. Parabirsing maakte daar snel carrière en werd in 1945 benoemd tot districtsklerk eerste klasse. Hij vervulde vervolgens sleutelrollen in Nickerie en Marowijne, onder meer als Ontvanger der Belastingen en directeur van het Postkantoor en de Postspaarbank.

Bestuurlijke loopbaan

In de jaren die volgden werd Parabirsing districtssecretaris en volgde hij opleidingen aan de Surinaamse Rechtsschool. In 1954 werd hij benoemd tot districtscommissaris van het district Suriname. Tijdens een studieverlof in Nederland verdiepte hij zich in gemeentelijk bestuur aan de Universiteit Utrecht en liep hij stage bij de gemeente Zeist.

In 1961 keerde hij terug naar Nickerie, ditmaal als districtscommissaris. Daarmee schreef hij geschiedenis als eerste Nickeriaan in deze functie. Tot 1968 zette hij zich in voor de ontwikkeling van het district, met een bestuursstijl die werd gekenmerkt door directe betrokkenheid, praktische oplossingen en samenwerking met de bevolking.

Handen-uit-de-mouwen-bestuur

Parabirsing stond bekend als een bestuurder die niet afwachtte, maar het veld inging. Of het nu ging om wateroverlast in landbouwgebieden, gebrek aan infrastructuur of sociale voorzieningen — hij zocht samen met ambtenaren en bewoners naar oplossingen. Zijn aanpak was geworteld in zijn eigen ervaringen als opzichter en administrateur in het veld.

Nationale functies en erkenning

Na zijn periode in Nickerie vervulde Parabirsing verschillende hoge functies, waaronder directeur van het bijkantoor van de Gevolmachtigde Minister van Suriname in Nederland en later directeur van het ministerie van Districtsbestuur en Decentralisatie. In 1965 werd hij voor zijn verdiensten onderscheiden tot Officier in de Huisorde van Oranje door koningin Juliana.

Na zijn pensionering in 1973 bleef hij actief, onder meer als directeur van het C.C.S. en als algemeen secretaris van de Evangelische Broedergemeente in Suriname.

Maatschappelijke betrokkenheid

Naast zijn overheidswerk was Parabirsing sterk maatschappelijk betrokken. Hij was medeoprichter van diverse sociale en culturele initiatieven, waaronder jeugdcentra, gemeenschapsorganisaties en recreatieve voorzieningen. Ook speelde hij een rol binnen religieuze besturen en maatschappelijke commissies.

Persoonlijk leven

Parabirsing was weduwnaar toen hij in 1966 hertrouwde met Salomé Rahmatbibi, zelf onderwijzeres. Hun gedeelde geloof en maatschappelijke betrokkenheid vormden een belangrijk fundament in hun leven samen.

Nalatenschap

Bahadoer Jozef Parabirsing overleed in 1999. Zijn levensloop weerspiegelt die van een generatie Surinamers die zich vanuit bescheiden omstandigheden door studie, discipline en inzet wist op te werken tot dragers van bestuur en ontwikkeling. De vernoeming van de D.C. B.J. Parabirsingweg in Nieuw-Nickerie vormt een blijvend eerbetoon aan zijn werk en betekenis voor land en volk.